Aftur
til varnar
forsætis-
ráðherra

Frábært frumkvæði forsætisráðherra

Til baka
til
MR59

Guðm. G. Þórarinsson -
í Fréttablaðinu í júní 2005:
 

Til varnar
Halldóri
forsætis-
ráðherra

Fyrir nokkru gaf Steingrímur Hermannsson fyrrverandi forsætisráðherra út þá yfirlýsingu í fjölmiðlum að Halldór núverandi forsætisráðherra ætti bara að segja sannleikann, það hefði gefist sér best. Þessi ráð voru gefin vegna dapurlegrar niðurstöðu í könnunum um vinsældir Halldórs. Nú hefur Halldór farið að ráðum fyrirrennara síns og sagt í sjónvarpsviðtali sannleikann um tilurð ákvarðanatöku í Íraksmálinu og frá málsatvikum sem að baki liggja. Raunar hefði Halldór mátt fara fyrr í smiðju til Steingríms sem um árabil var vinsælasti stjórnmálamaður Íslendinga.

Af máli Halldórs mátti skilja að Bandaríkjamenn hefðu beitt Íslendinga þrýstingi þótt hann segði það ekki beint en þeir sem ekki geta lesið milli línanna eru ekki læsir þó þeir þekki alla stafina.

Fram kom að maður kom frá bandaríska sendiráðinu og gerði boð fyrir Halldór sem þá stýrði fundi ríkisstjórnar. Halldór sagðist hvorki hafa talað við Bush né sendiherrann en varð að fara út af ríkisstjórnarfundi til þess að tala við manninn. Ég tel alveg áreiðanlegt og raunar hafið yfir allan vafa  að þessi maður hafi verið sendur af sendiherranum. Þessi maður virðist hafa beitt Halldór þrýstingi. Og hvað átti Halldór að gera? Ekki gat hann látið manninn bíða. Stjórnmálamenn verða oft að taka stórar ákvarðanir á stuttum tíma og Halldór reis undir ábyrgðinni. Hann tók í hvelli tvær ákvarðanir. Önnur var að ráðast með Bandaríkjamönnum á Írak og hin var að segja engum frá því. Ja, - nema Davíð. Þessar ákvarðanir rökstuddi Halldór með því annars vegar að ef maður gerir eitthvað fyrir menn þá eru þeir líklegri til að gera eitthvað fyrir mann í staðinn og hins vegar með því að auðvitað var það stefnubreyting í utanríkismálum Íslendinga ef þeir hefðu ekki staðið að innrásinni með Kananum. Halldór sagði eðlilega að hann myndi ekki þessa atburðarás alla nákvæmlega enda ekki tími til að bóka né skrá hjá sér neitt varðandi málið.

Það kom Halldóri í opna skjöldu að Bandaríkjamenn sögðu svo frá öllu saman. Hann skýrði frá því að hann hefði látið koma fram við fréttamenn að hann hefði verið mjög óánægður með að Bandaríkjamenn skyldu leka þessu. Hann hafði ekki mótmælt við Bandaríkjamenn sjálfa enda þarf þess ekki. Hann sagði að Bandaríkjamenn fylgdust mjög vel með öllu sem hann segði og létu þýða það. Ekkert hefur komið fram um að Bandaríkjamenn hafi fengið vitneskju um óánægju Halldórs og læðist að mönnum sá óþægilegi grunur að málið hafi farið fram hjá þeim og þeir fylgist alls ekki eins vel með því sem Halldór segir og Halldór hefur álitið.

Þessi grein er rituð til þess að mótmæla því harðlega sem ég nú heyri víða í borginni að forsætisráðherra hafi farið yfir um sem kallað er í sjónvarpsviðtalinu. Hann sagði aðeins sannleikann og sannleikurinn er sagna bestur. Hann var beittur þrýstingi af manni sem sendur var af bandaríska sendiherranum. Hann veit, þó hann gæti ekki gert grein fyrir því í stuttu sjónvarpsviðtali, að ef maður gerir eitthvað fyrir annan er líklegt að sá hinn sami verði manni vinveittur. Halldór er stefnufastur og er ekki líklegur til að taka 60° beygju með utanríkisstefnu Íslendinga og neita að ráðast með Bandaríkjamönnum inn í Írak.  Og það var komið aftan að honum með því að segja frá málinu.

Í lok viðtalsins sagði forsætisráðherra frá því að það hefði oft verið erfitt að taka ákvarðanir fyrir þjóðina. Hann hefur haft vindinn í fangið og staðið í öldurótinu. En ég er viss um að hann sagði sannleikann og ég heyri á mörgum að þeir dást ofurlítið að þeim kjarki sem þarf til þess að láta slíkt og þvílíkt frá sér fara.