í Fréttablaðinu 2. júlí 2005:
Aftur
til varnar
forsætis-
ráðherra
Þessi grein er rituð til þess að andmæla þeim vaxandi hópi manna sem heldur því fram að þjóðhátíðarræða forsætisráðherra hafi verið léleg og því sem fram kom í útvarpsþætti um daginn að Halldóri takist aldrei að hrífa neinn með sér í ræðum sínum. Sannleikurinn er sá að þessi ræða var alls ekkert verri en margt af því sem verið er að segja við svona tækifæri.
að gæta hags
starfsfólksins
Menn eru að agnúast út í forsætisráðherra vegna þess að hann segi þetta á sama tíma og fjölskyldufyrirtæki hans hafi sagt upp öllu starfsfólki á Reyðarfirði, 20 manns, og flutt starfsemina til Hafnar. En þá verða menn að hafa í huga á þessum tímum þegar framámenn hafa ræðuskrifara, að sennilega hefur ræðuskrifarinn ekki vitað um uppsagnirnar og forsætisráðherra sést yfir þetta atriði í annríki sínu, eða ekki munað eftir því í svipinn.
Svo var forsætisráðherra ekki að tala um sitt fyrirtæki þarna. Hann var að tala um hin fyrirtækin.
Menn eru að gagnrýna að hann hafi gefið upp rangar tölur um eignaraðild sína í útgerðinni á Höfn. Þetta var auðvitað óheppilegt. En hvernig átti hann að vita eða muna nákvæmlega hvað hann átti þarna? Ríkisendurskoðun fór ofan í málið og ruglaðist í þessu máli með eignaraðildina, ekki einu sinni heldur tvisvar eða oftar. En ríkisendurskoðun fór yfir málið margsinnis og upplýsti að eignaraðildin skipti ekki máli.
Sumum fannst að vísu undarlegt að þessi virta stofnun skyldi misstíga sig svona á eignaraðildinni, vegna þess að hún var jú að rannsaka vanhæfi sem byggist á eignaraðild. En nú virðast liðnir þeir tímar þegar endurskoðun og bókhald voru nákvæmnisvísindi. Nú sjáum við af yfirlýsingum ríkisendurskoðunar að það dugar að gera þetta “cirka”, líklega í samræmi við nýja hagkerfið, og eins og ríkisendurskoðun réttilega sagði, það eru ekki upphæðir eða stærðargráður sem skipta máli heldur hlutföll af heild.
Menn geta heldur ekki munað allt. Meira að segja þýski bankinn mundi ekki eftir að geta þess í ársreikningnum að hann ætti Búnaðarbankann!!
Og hverjum dettur í hug að ætlast til að forsætisráðherra viti hvað hann á mikið í þessum fyrirtækjum þegar ríkisendurskoðun ruglast í þessu og það skiptir svo líka alls engu máli þegar allt kemur til alls.
draumurinn
Þegar Halldór setti skilyrði um að Landsbankinn seldi VÍS áður en hann væri seldur gat hann ekki vitað að hlutirnir æxluðust þannig að fyrirtæki hans mundi kaupa fóðurfyrirtæki fyrir norðan sem væri svo öflugt að það mundi kaupa VÍS. Sverrir Hermannsson sá mikli reikningsmaður segir reyndar að VÍS hafi verið selt mörgum milljörðum undir raunverði, en hann hefur ekki sýnt fram á það með rökum.
Síðan gerist þetta allt eins og í ameríska draumnum. Fóðurfyrirtækið á Sauðárkróki keypti Búnaðarbankann gegnum nútíma fyrirtækja-flækjuleið. Það hefur aldrei þótt rangt á Íslandi að hagnast og allra síst ef menn gera það óafvitandi, því ekki gat Halldór séð þetta allt fyrir. Hann var bara í einkavæðingarráðherranefndinni að fást við forystumenn grúppu sem vildi kaupa Búnaðarbankann og það var enn ein tilviljunin að talsmaður grúppunnar og skipuleggjandi var fyrrverandi aðstoðarmaður Halldórs, fyrrverandi varaformaður framsóknarflokksins og meðreiðar-sveinn Halldórs í fjallgöngum til margra ára.
Til hvers halda menn að við höfum ríkisendurskoðun, fjármálaeftirlit og samkeppnisstofnun ef menn geta ekki treyst því að slíkar stofnanir grípi inn í ef óeðlilega er staðið að málum? Aðgerðarleysi þeirra hlýtur að sýna að þetta er í lagi. Við eigum að gleðjast yfir þessum málalyktum en ekki vera með endalausar úrtölur eins og Halldór sagði í ræðunni. Sumir sjá bara myrkrið.
Það er ævintýri líkast að litla útgerðarfyrirtækið á Höfn skyldi vera svo heppið að kaupa litla fóðurfyrirtækið á Sauðárkróki sem hafði á að skipa slíkum snillingum að fóðurfyrirtækið gat bæði keypt ESSO og VÍS og síðan Búnaðarbankann og ekki er verra að einstaklingar með aðstöðu í þjóðfélaginu, bláfátækt heiðursfólk sem er að reyna að hafa sig upp úr skítnum, skyldu efnast dálítið í leiðinni.
Það var sagt í blöðunum að Halldór hefði krafist þess að báðir bankarnir væru seldir í einu. Ef það er rétt er það vegna þess að Halldór veit að lögmál hagfræðinnar um framboð og eftirspurn gilda ekki á Íslandi. Ef menn ætla að selja banka er best að selja marga í einu. Þannig fæst best verð ef framboð er nóg. Að setja þetta í samband við einhverja helmingaskiptareglu stjórnarflokkanna er auðvitað kjaftæði. Það sjá allir.
Mér finnst nú talsvert langt gengið að menn séu, og meira að segja stjórnaraðstaðan, með tilhæfulausar getsakir út af þessu öllu. Ég verð nú að segja það.
2. júlí 2005
er fyrrverandi þingmaður og gjaldkeri í stjórn Framsóknarflokksins.